Süheyla DÖNMEZ Süheyla DÖNMEZ

LAL OLDU ŞİİR

Yıkık hayaller,
Yıkık hayallerin içinden,
Birer yıkık gönüller...

En derinden etkilerken

Yalnızlığın hissini,

Birdenbire siliverir 

Hayatın zift pasını,

Kendiliğinden unutturur

Yarsızlığın yasını, 

Edepsizlik oluşturur

Hayasızlığın hasını,

Yıkık hayaller, 

öyle yere varır ki;

Kalbe ilham olur

Yalnızlığın yarını...

Yıkık hayaller,

Apansız koparırken

Muhabbetin ipini...

Yok yok hayır, 

Yıkık hayal dolduramaz

Yıkık gönlün yerini...

İmtihandır bu heyhat!

Yıkık hayallerinle, gönlünle

Kırık kalbinle,pasif hislerinle;

Gökyüzüne aç ellerini!

Düşünerek anla,

Anlayarak ağla,

Ağla ağla, haydi sarıl duaya!

Sonra rahatla.

Ve bir de;

Dua lal etmeden dillerini,

Haydi sen de yaz tecrübeni!

Gönlün, lal etmeden şiirini,

Haydi sen de yaz hislerini!

Haydi şair, yaz sen de şiirini...


Süheyla DÖNMEZ

#

YAZARIN SON YAZILARI

KÜL VE GÜL

KÜL VE GÜL

Gündüzün güneşi
Gecenin kızıllığı
Hayatın neşesi
Hayalin kırgınlığı..

VE İNSAN ÖLDÜ

VE İNSAN ÖLDÜ

Bir kuş, bir çiçek, bir böcek
Ve insan
Günden güne eriyor…
Nagehan ölüyor!
TEKBİR!

TEKBİR!

Sen bir köşede içli içli ağlarsın,
Dost sanıp düşmana derdini açarsın,
O “güven” ki, denizde batan sandaldır;
Dostun sandalda o deliği açandır!
Anla artık güven bir tek Allah’adır!
HAYAT DEĞİL, İNSAN YALAN

HAYAT DEĞİL, İNSAN YALAN

Acımasız olmadı ki hiçbir zaman hayat,
Birden esti mi insandaki şeytani hoyrat,
Yıkılır kalpteki merhamet dolu saltanat
İnsandır acımasız olan, masumdur hayat!

GÖLGE-GERÇEK

GÖLGE-GERÇEK

Yansımalar daha güzel gözüküyor gözüme
Gerçekler çok yalan çünkü!
Bir yaprağın gölgesi,
O kadar gerçek ki…

GEL EY NEBİ!

GEL EY NEBİ!

Âlem sana hasret sevgili,
Gel, gel de gör ümmetini,
Herkes kardeşini kırıyor,
Yılan olmuş ağızları, dilleri!