Hesaplaşma
kendimle olan, vicdanımla başbaşa...
Neden var sevdiklerimiz, annemiz, babamız, kardeşlerimiz ve eşimiz…
Neden kırarız ki birbirimizi. Nasıl garip bir zevk verir bizlere.
Kaç gece yatarken düşündünüz, yaşadığınız sürece en çok kim, veya neyi sevdiğinizi,
Acaba bugün kaç kişinin kalbini neden kırdım diye?
Ben zaman zaman yapıyorum bunu, her gün olmuyor
O kadar yürekli bulamıyorum kendimi.
Bazen de şu tozlanmış hayatın temposundan vakit bulamıyorum belki.
Belki de tek bahanem bu
Nasıl sızlıyor vicdanınız bir bilseniz,
Kendimizle hesaplaşsak beklide vicdanımızla baş başa kalsak
Sorunlar çözülecek, değerlerimizi, sevecen ve hoşgörümüzü kaybetmeyeceğiz.
Evet bende zamanla bu gaflete düşüyorum. Anlattıklarımı yapmıyorum, kırıyorum kırılıyorum da…
Kırılmalara karşı en büyük silahım kalbim, kırıla kırıla paramparça oldu ,
ben yine sarıp sarmalayıp seviyorum insanları
Ama ben en çok sarılmayı seviyorum.
En içten olanını en sıcak olanını.
Samimiyetinin tamamını koyup ortaya sarmaş dolaş olmayı seviyorum.
Unutuyorum kırgınlıklarımı, bir sıcak bakış ve gülümseme karşılığı…
Çünkü ben insanları seviyorum…
Çünkü ben sevmeyi seviyorum…
Çünkü ben Rabb’imi seviyorum…
Yazıyorum; çünkü ben hem yazmayı ve hem kendimi anlatmayıı seviyorum…
Sevgiler (kırılmadan, kırmadan)
#
